Vorige week schreef ik dat de arme boer niet gebaat is bij een monopolie van Max Havelaar. Dit naar aanleiding van de inspanningen van Max Havelaar om marktaandeel via de rechter af te dwingen. Het is het gedrag van een organisatie die zich vastklampt aan het verleden. Voor Max Havelaar is het tijd om terug te gaan naar de basis: eerlijkheid.

Ik ben eigenlijk met reces tot medio april, maar kon het toch niet laten om met dit blogje in te spelen op de actualiteit. Volgende week doet de rechter uitspraak in een kort geding van Douwe Egberts tegen 2 gemeenten. Deze hebben in hun aanbestedingsprocedure voor koffieleveranciers de criteria dusdanig nauw gedefinieerd dat deze alleen passen binnen het Max Havelaar keurmerk. DE voert het Utz Certified keurmerk, komt daardoor niet in aanmerking en ziet haar inspanningen om de duurzaamheid binnen de koffiesector te bevorderen niet beloond. Dit lijkt me geen goede zaak.

Een kritische lezer vroeg mij afgelopen week om een meer concrete vertaling van het door mij aangereikte paradigma van Maatschappelijk Vruchtbaar Ondernemerschap naar de praktijk van alledag. "Er ontbreekt een tactiek en operationalisering hiervan. Hoe ontwerp je producten of diensten die wel duurzamer zijn? Hoe bouw je feitelijk vruchtbare activiteiten voor de samenleving in in jouw managementsystemen en hoe meet je dit?" Voor zover dat mogelijk is in een column van 500 woorden, zal ik hier proberen handvaten te geven om deze vragen te beantwoorden.

Binnenkort geef ik voor een groep ondernemers een spreekbeurt over duurzaamheid. Ik heb de ingewikkelde taak uit te mogen leggen wat duurzaamheid precies is, maar vooral: hoe kan de gemiddelde M(K)B-er hiermee aan de slag gaan? Hier verklap ik alvast een stukje van de clue.

Laatst zag ik bij Keuringsdienst van Waarden de aflevering Goed Boeren Bij Plus. Volgens de woordvoerder van de supermarktketen is het doel van deze campagne om letterlijk de afstand te verkleinen tussen de boer en zijn producten enerzijds en de consument anderzijds. Daartoe gaat Plus 'lange termijn relaties' aan met de boeren. Super. Ware het niet dat Plus zich niet voor de lange termijn committeert en aan de boer (ten tijde van de opname) maar de helft van de kostprijs betaalt. Je vraagt je af hoe lang zo'n relatie dan kan duren. Dit voorbeeld is wat mij betreft symptomatisch voor de duurzaamheidsproblematiek van de voedselketen.

Op het (goed georganiseerde!) nieuwjaarsevent van MVO-Nederland afgelopen maandag werd me nog eens duidelijk dat veel bedrijven zich inmiddels realiseren dat communicatie over duurzaamheid alleen werkt als het authentiek is. Het proces van het verankeren van deze authenticiteit in de bedrijfsvoering noemt men ook wel ‘internal branding’. Het idee is dat een merk sterker en succesvoller wordt naarmate de merkwaarden letterlijk geleefd worden in de organisatie. Vrij vertaald: persoonlijke ontwikkeling, maar dan voor bedrijven.

Bijna dagelijks word je geconfronteerd met marketeers die worstelen met het begrip duurzaamheid. Eerder schreef ik al dat de duurzame consument niet bestaat. Om de verwarring nog groter te maken: duurzame producten bestaan ook niet. Hoe kun je nu als merk, ondernemer of marketeer niet bestaande producten verkopen aan een niet bestaande consument?

In vorige blogs beschreef ik dat de duurzaamheid van een systeem (bijv. ''de samenleving'') uiteenvalt in 2 elementen: stabiliteit en kwaliteit. Momenteel ligt het accent qua duurzaamheid in het bedrijfsleven op het (selectief) internaliseren van maatschappelijke kosten in de bedrijfsvoering. De toekomst voor duurzaamheid van de samenleving ligt in het transformeren naar business modellen en kernactiviteiten die per saldo bijdragen aan deze stabiliteit en kwaliteit. Komende blogs verken ik hoe dit in de praktijk zou kunnen werken. Vandaag een voor de hand liggend kansgebied: energie.

Vorige week kondigde lokaal georienteerde webmarketeer Reachlocal aan 100 miljoen dollar te willen ophalen op de beurs. Het is een belangrijke illustratie van hoe moderne technologie steeds vaker gebruikt wordt om lokaal ondernemerschap te versterken. Hoewel community-vorming in de virtuele wereld hoogtij viert, heeft 'lokaal' in de echte wereld nog steeds een ouderwetse reputatie. Lokaal en decentraal zijn echter niet iets van het verleden, maar mede dankzij moderne technologie juist iets van de toekomst: 'community business'.