Olivijn is een gesteente dat behoort tot de meest voorkomende gesteenten op aarde. Het zit onder andere in gabbro, noriet, peridotiet, bassalt en dolomiet. Als olivijn in contact komt met water, dan onttrekt het de CO2 uit het water en gebruikt dit om te reageren tot zand, magnesium en bicarbonaat.

Olivijn is een silicaat van magnesium en/of ijzer. De chemische formule is (Mg,Fe)2SiO4. Eigenlijk is olivijn een verzamelnaam voor twee aparte mineralen: forsteriet en fayaliet. Forsteriet is de olivijnsoort met alleen magnesium. Fayaliet bevat juist alleen maar ijzer. In de natuur zijn alle verhoudingen van ijzer en magnesium mogelijk, vandaar de formule (Mg,Fe)2SiO4. Zoals gezegd is olivijn groen. De intensiteit van de kleur hangt af van de chemische samenstelling. Hoe donkerder de kleur, hoe meer ijzer erin zit. Pure fayaliet is echter zwart. Olivijn is een redelijk hard mineraal, hardheid 6,5 - 7 op de schaal van Mohs, en heeft een vrij hoog soortelijk gewicht: 3,3 - 4,1. In gepolijste vorm wordt olivijn verkocht als het sieraad peridoot.

Lang voordat er een CO2 probleem was, heeft prof. Olaf Schuiling van de Universiteit van Utrecht in 1964 een proefschrift opgesteld met de berekening van CO2 opbrengsten. Prof. Olaf Schuiling houdt zich al meer dan 40 jaar bezig met de toepassingen van olivijn en heeft veel onderzoek verricht.

Olivijn kan water ontzuren en reinigen in een filter zodat dit water schoon afgegeven kan worden aan de aardbodem. In een aantal rivieren is ook veel olivijn aanwezig.

Omdat op dit moment overal ter wereld intensief gezocht wordt naar goedkope processen om CO2 aan mineralen te binden, is olivijn in de belangstelling komen te staan. Olivijn is een basisch gesteente. Het reageert relatief snel met het (zure) CO2 in de atmosfeer. Vergruisd olivijn verweert hierdoor, afhankelijk van de korrelgrootte, in enkele jaren geheel. Om 1,2 ton CO2 die bijvoorbeeld bij de verbranding van een bepaalde hoeveelheid aardolie vrijkomt te binden (neutraliseren), is ongeveer 1 ton olivijn nodig. De reactie is exotherm. Wanneer men in staat is de reactie voldoende te versnellen dan loopt de temperatuur dusdanig op dat er elektriciteit tijdens de opname van CO2 geproduceerd kan worden. De eindproducten van de reactie zijn, afhankelijk van de samenstelling van het olivijn, magnesiumcarbonaat of siliciumoxide (zand).

Een andere mogelijkheid is verwerend olivijn, CO2 af te laten vangen, te vermalen en dan eenvoudig uit te strooien, zodat de natuur haar werk kan doen. Dit idee is in 2007 geopperd door prof. Olaf Schuiling, die het heeft aangemeld voor de 'Climate Challenge' van Richard Branson.

Transparante olivijn wordt soms gebruikt als edelsteen, vaak peridoot genoemd, afgeleid van het Franse woord voor olivijn: peridot. Het wordt soms ook chrysoliet genoemd, van het Grieks voor goud en steen.