Duurzaam of niet en nog meer. . . .

Over de duurzaamheid van een banaan en enkele andere aspecten van deze bijzondere fruitsoort.

Ik ben werkzaam in een noem het “hoogwaardige kantoorfunctie” bij de gemeente Z. en zit op een kamer met vier adviseurs. Ook “duurzaamheid” is onderwerp van onze afdeling, waar ik wat dit betreft een beetje de `bete noir`vertegenwoordig. Vandaag zat collega A. een banaan te eten. Hij keek neutraal en at neutraal. Dat triggerde me, zoals zoveel ogenschijnlijk onbelangrijke zaken me triggeren. Ik sloeg aan op de banaan. Soms heb ik van die buien dat ik over iets triviaals zomaar een heel verhaal kan schrijven of vertellen. Mijn arme collega A. kreeg het volgende over zich heen, terwijl ik ondertussen mijn mailbox checkte.

“Een banaan, een gewone banaan. Weet wel dat het een heel bijzonder product is! De banaan is zacht, aan bederf onderhevig en komt van ver. Een banaan zit vol met voedingsmiddelen. Een banaan zorgt voor verhoogde hersenactiviteit, vooral indien gegeten in de ochtend. Je zit nu wel zo gedachteloos die banaan op te peuzelen, maar kijk eens naar de schil, wat een delicaat systeem van wit/cremige beschermingssubstantie inclusief draden. De banaan wordt vaak - zoals nu door jou- gegeten als vulling, zo rond een uur of tien om de eerste honger voor even te stillen. Een banaan is een delicatesse en in de DDR nog maar 21 jaar geleden niet eens verkrijgbaar. De banaan is subject van de meest vreselijke internationale beschermingsconstructies. Kartelvorming, uistsluiting en dat alles rondom de banaan. En dan de volstrekt misplaatste consumentenreclame van Delmonte, Turbana en Chiquita. Alsof de consument iets te kiezen heeft, alsof de consument speciaal voor een bananenmerk naar een andere winkel gaat. Er ligt immers doorgaan maar één soort in de winkel en daarnaast soms nog ecobananen. Het noorden van de Canarische eilanden verpaupert door het inzakken van de bananenteelt, nu de consument dikke groene bananen niet ziet zitten en er dunne en kromme gele bananen in overvloed uit Zuid Amerika komen. Trouwens, die banaan, die je nu eet, is die eigenlijk wel duurzaam? Natuurlijk zit de banaan niet verpakt en dat is dan weer goed. Maar de banaan komt van ver en is zwaar. Hij wordt getransporteerd. Trouwens, waarom is een banaan een “hij”? En verdienen de boeren er wel genoeg aan en dan die schil, waar gaat die heen?

Mijn collega A. keek me droevig aan en werkte zijn laatste stuk banaan weg. “Heb je nog wat” verzuchtte hij.

Mijn andere collega C. die echt over duurzaamheid gaat reageerde niet. Voor haar had ik het verhaal eigenlijk op deze manier geacteerd. Haar wilde ik uitlokken. Ik keek van achter mijn beeldscherm naar haar hoek, waar ze doorgaans achter een plant zit. Ze bleek er niet eens te zijn. Daarom heb ik het maar opgeschreven.